Σώμα Η μόνη μνήμη που εμπιστεύομαι στο Θέατρο Εμπρός

Ξεκουμπωνω την ράχη μου
Κόμπο με κόμπο
Αυτό τον πέτσινο κορσέ
Εγώ τον έφτιαξα;
Το τραύμα κατοικεί το γυναικείο σώμα εδώ και αιώνες. Μια αόρατη κηλίδα αμφιβόλου χρώματος στο δέρμα ενός κοριτσιού την κάνει να αναρωτιέται : υπάρχουν αγγίγματα που έχουν αντίλαλο στη μνήμη; Τί είναι η μνήμη για να την ξανά εμπιστευτώ… γονιός;
Μέσα από το σώμα της και την αλληλεπίδρασή του με άλλα γυναικεία σώματα η ηρωίδα σαν άλλη Φιλομήλα διηγείται μη λεκτικά την ιστορία της κραυγάζοντας άηχα: πόσους ήλιους είχαν τα μάτια μου πριν τους βάλετε κάγκελα ή πόσα λουλούδια κουβαλούσαν τα χέρια μου προτού τους περάσετε χειροπέδες;
Ένα έργο για την ανθρώπινη τρέλα ως μια δημιουργική προσπάθεια μεταβολισμού της βίας και για την ψυχρή καταστολή της μέσα στο υπάρχον σύστημα, όπου αντί για ίαση βιώνει κανείς τον επανατραυματισμό.
Ο γύρος του κόσμου μέσα από την ίδια τη μνήμη που άλλοτε μιλάει με γεγονότα και άλλοτε με παραβολές. Ένα σωματικό ταξίδι επί σκηνής με την τρέλα να το ντύνει βίαια και στοργικά ταυτόχρονα.